رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_773

دست فشرد زیر چانه اش. سرفه کرد...خشک...بلند... ریه هایش آتش گرفت.

خم شد و چشمهایش را رها کرد به حال خود.

_چیکار کردی با خودت آخه?

با هر دودست سرفه هایش را مهار کرد .

نفس کشیدن عذاب شده بود و داشت جانش را میگرفت. این صدا عذاب شده بود.... این دستی که با ملایمت روی کتفش می آمد و میرفت... این آرامش غریب که از بند بندانگشتان او ,میان شریانهایش تزریق میشد...این حال خودش... این حال رقت بار.. این دیوانگی حال به هم زن خودش برای او..... عذاب شده بود.

با توقف ماشین,شانه هایش به عقب کشیده شد ودهانه ی بطری آب روی لبهایش قرارگرفت׃چیزی نیست....یه کم آب بخور.

نگاه قرمز و نمورش را با تاثر دوخته بود به نگاه او . نگاهی که روزگاری جز نفرت نبخشیده بود.

مهراد بطری را روی لبهایش بالاتر برد.صدای نگران او وقتی که دوباره میگفت ״بخور״باویبره ی گوشی اش همراه شد.

با پشت دست ,آب را به تندی پس زد....وقبل از آن سنگینی نگاهش را. گوشی تازه اوداشت خود کشی میکرد. حواسش بود که از لحظه ای که نشسته بودند توی ماشین ,دوبارریجکتش کرده بود و حالا داشت با اخم نگاهش میکرد.

گوشی او زنگ میزد و تپش قلب خودش رفته بود روی هزار. تا بوده همین بوده.تماسهای مشکوکی که در حضورش همیشه ریجکت میشد.

شب دیرآمدنهایش...نیامدنهایش... سرش دوران گرفته بود...این اتاقک فلزی... این چشمها...این نگاه داشت دور سرش میچرخید... انگار تمام رشت داشت میریخت روی سرش. اتاق خوابهای جدا... خانه های جدا.... آپارتمانی که هرگز ندیده بود اما خبرش راداشت.....شش ماه...لحظه به لحظه ی این شش ماه لعنتی.

بغض را از صدایش گرفت و نگاهش را از گوشی ای که روی داشبوردخاموش شده بود׃پریسا....پریسا رو ....می ..خوای?


romangram.com | @romangram_com