#تا_آسمان_پارت_774
برق ناباوری ازروی چشمهای اوگذشت. اخم از پیشانی اش وتعجب از نگاهش رفت .
توی سکوتی عذاب آور, پر از شماتت....لبریز ازاینکه״چقدر که تو بچه ای״ نگاهش میکرد׃ دیوونه شدی?معلومه که نه?
مهراد بطری آب راکنار گذاشت. نیم تنه اش را کامل چرخاند سمتش . دست انداخت پشت صندلی اش و راحت تر نشست׃این دیگه چه سوالیه...?این فکرا از کجا به مغزت رسیده?کی همچین حرفی زده?
کسی چیزی نگفته بود. هیچ کس...هیچ کس. تلخی زجر آوری که تمام این ماه هازیرلفاف احساسش جاری بود ,میگفت.... جوشش غریبانه ی بغض ویرانگری که توی چشمهایش خانه بسته بود , به خاطرش می آورد که این مرد را ندارد...که این مرد راهر گز نداشته.
چانه ی منقبضش لرزید׃پس...پس چی?پس چرا میگفت زنگ ....زنگ میزنم...?
.مهراد نفس پر صدایش را با ضرب بیرون داد و یک دستش را چرخاند لای موهایش ونگاهش را برای چند ثانیه داد به روبه رو... به بلوار تاریک و خالی از رهگذری که داشت زیر بارش ریزریز باران خیس میشد ׃دختره رو توهم زده بود... یه بار زیربارون مونده بود... دلم سوخت .. رسوندمش دانشگاه هوا برش داشت...فکر کردخبریه...مادرشم یکی لنگه ی خودش....
برگشت و با سرگردانی نگاهش کرد׃نمیدونم اون چی گفته یا من چیکار کردم که باعث شده این فکرو خیال احمقانه به سرت بزنه......
طعم تلخ بغض کامش را مسموم کرده بود.فکرو خیال نبود.... احمقانه نبود. احساسش هرگز دروغ نگفته بود. نگفته بود.
خدایا... خدایا...چیزی در اعماق قلبش داشت کنده میشد ...کوه عظیمی از درد انگار که داشت میان سینه اش جابه جا میشد׃پس چرا....منو.... هیچ وقت....
دستهای او کی صندلی اش را احاطه کرده بود?
دست چپ مهراد بالا آمد و نشست روی گونه اش׃سسسس.
یک قطره اشک لیز خورد وافتاد روی انگشتان او.
romangram.com | @romangram_com