رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_772

حالش?حالش خوب بود?نه... نبود...نبود.حالش هیچ شبی این همه گند وخراب نشده بود.در آن لحظه فقط خودش میدانست که در درونش چه بلوایی بر پاست .فقط خودش میدانست که چقدر آشفته است وبرای تمام سوالهایی که اوبا مهربانی وملایمت بی سابقه ی خود میپرسد,جوابی ندارد. در درونش یاس زبانه میکشید. در درونش ناامیدی ریشه انداخته بود. برای چه زنده بود?زندگی تا به امروز چه چیز ارزانی اش داشته بود?

چشمهایش پر زد روی باران پشت شیشه....روی انعکاس نگاه سردرگم او که قطره قطره داشت می چکید.داریوش انگار که از دلش خبر میداد

״به هر طرف نظر کنم...نماز من نماز نیست״

چشمهایش را محکم فشرد.دیگر چه چیزی ی توی دنیا برایش باقی مانده بود تا ترس از دست دادنش را داشته باشد?

گذشته ,آنجا پشت سرش بود. فردا ها هم پیش رویش...مبهم...تاریک. تاریکتر از گذشته ی تاریکش .

این شب...این لحظه... این آستانه شاید دیگر تکرار نمیشد. شاید اگر بعده ها به این لحظه باز میگشت افسوس میخورد که چرا حرف نزده. که چرا سکوت کرده. که چرا....?

پلک زد میان تاریکی...میان شبی که همرنگ روزگارش شده بود.

تمام تنش منقبض شد. تمام وجودش نبض شد وقتی که انگشتان او روی گونه اش به حرکت در آمد׃آسمان?

برگشت و چشمهای اورا روی خودش دید. پاداش انتظار شش ماهه اش این نگاه بود?

_تا برسیم رستوران یه چهل دقیقه ای طول میکشه....میخوای صندلیتو بخوابونم?

چشمهایش سوزن سوزن شد.خواست بگوید نکن....با من اینطور نکن... قلب مرا... احساس مرا به زنجیر نکش...

بزاقش را که بلعید گلویش سوخت.


romangram.com | @romangram_com