رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_771

لبهایش خالی بود. خالی از هر آوایی که باید میانشان حرف میشد و نمیشد.

_برا خودت بگیر....

صدایش نرم بود و صبوری اش غیر قابل درک׃سوپای بروکلی رستوران ما حرف نداره ها.... نمیخوای امتحانش کنی?

نگران سرفه ها و عطسه هایش شده بود ?گلویش کیپ شد و موج گرمی از قلبش گذشت و تا روی مردمکهایش بالا آمد. ׃گشنم نیست.

_من که میدونم چیزی نخوردی.

نگران غذا خوردن و نخوردنش میشد و جلوی چشمهای خیره ی پریسا,دست دور شانه هایش می انداخت.

نگران قرمزی چشمهای خیسش میشد و پیش چشم آن همه غریبه شال را روی سرش مرتب میکرد.

بینی اش چین افتاد....چشمهایش نم.

نگران تن لرزه هایش بود و نگران حرف مردم نبود....برایش مهم نبود که پشت سرشان چه میگویند.

نگران مریضی اش...نگران تن تب دارش بود و نگران قلبش,نگران احساسش نبود.

دستش روی دستگیره جمع شد و قلبش توی سینه. نمیخواست. این نگرانی رانمیخواست.این مصلحتی که هیچ رقمه توی سرش نمیرفت را نمیخواست. این دوراندیشی ... این نمایش رمانتیک مزحک را نمیخواست.

_صدات در نمیاد?....حالت بهتر شد?


romangram.com | @romangram_com