رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_736

مانتو و شلوارش را از رگال کشید و انداخت روی شانه .دو دستی زد توی سرش׃خاک تو سرت دختره ی خواب مرگ رفته ی گل ندیده.

شلوارکش را کند و لباسهایش را تن کشید. موهای در ب و داغونش را با دست مهارکرد وچرخی دور خودش زد.گیره ی سرش کدام گوری افتاده بود?

نگاهش دوباره جست روی ساعت.

جای عقربه ها,این چشمهای اصلح بود که نقش بسته بود آنجا.گریه اش گرفته بود. کیف و مقنعه اش را قاپید و زد بیرون.

نفس بریده آویزان در نیمه باز شد و نگاهش را داد به مهراد که دستش چسبیده بود به دستگیره ی سرویس و با دهانی باز نگاهش میکرد.

داشت میرفت دستشویی?یورش برد سمتش. کیف و مقنعه را گذاشت توی بغل او و باتنه ای از سر راه کنارش زد׃شرمنده ولی خانوما مقدم ترن.

خم شد روی روشوئی . وقت برای مسواک کردن نداشت. دهانش را آب کشید . پوست صورتش از سردی آب به مور مور افتاد.

_خواب موندی?

پلکهای خیسش را به هم زد. خواست بگوید همه اش زیر سر دسته گل جنابعالی بود.

آب چانه اش را گرفت وسرش را تکان داد.

مهراد مقنعه را داد دستش׃صبر کن خودم میرسونمت.

با صورتی خیس مقنعه را سر کرد و کیف را از دست او گرفت׃تا تو حاضر شی ساعت هشت شده که....


romangram.com | @romangram_com