#تا_آسمان_پارت_735
_ناراحت بودم فقط.
حرف نگاهش با کلام روی لبهایش نمیخواند. لبهایش یک جمله گفته بود و چشمهایش یک کتاب حرف نگفته داشت.
_بودی?...یعنی الان دیگه نیستی?
ستاره های چشمش با برق خباثت درخشید׃هستم ولی یه کم....
***
"آسمان"
لای پلکش را که باز کرد,رزهای صورتی پیش چشمهایش بود.نه ماجرای شب قبل ,نه حتی کلمه ای از حرفهایی که شنیده بود,تنها چیزی که پیش چشمهایش نقش بست,برق نگاه پر محبتی بود که همه ی شب ,خواب را حرامش کرده بود.
دسته گل را چسباند به صورتش و برای هزارمین بار سوالش را تکرار کرد׃قول دادبهم?یعنی باور کنم?
نفسی کشید و کش و قوس آمد. اتاق کمی بیشتر از معمول ساعت شش روشن به نظر می آمد. دستش برای برداشتن گوشی روی بوفه چرخید و نگاهش روی دیوار.
انگار که برق دویست و بیست ولت از تنش گذشت. چشمهایش با دیدن ساعت از کاسه هفت و بیست دقیقه? ; زد بیرون
اضطراب با سرعت نور ریخت به تن و بدنش.لگدی به لحاف زد و از تخت پریدبیرون׃وای خدا....وااای...بدبخت شدم..... اصلح بیچارم میکنه...
حمله کرد سمت کمد. کی آلارم گوشی را خاموش کرده و دوباره به خواب رفته بود,خودش هم نمیدانست.
romangram.com | @romangram_com