رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_714

چند صباح?حاج خانوم خبر داشت که این چند صباح بیست و چهار ماه آزگاربود?بیست و چهار ماه شب و روز.?

دست کشید روی سرش׃کاریش نداشته باشی مادر... ایشالا رسمی که شد دیگه ازین بی نظمیا خبری نیست.رفتنو اومدنش می افته رو حساب و کتاب.

به گور هفت جدو آبادش میخندید که اجازه ی کار کردن میداد. همین یک هفته دمار ازروزگارش در آورده بود.

نفسی رها کرد و دستهایش رااز دوسو, انداخت به دیواره ی حوض .

_چتونه آخه امروزشما دوتا.... اون از اون که اون جوری تو خودش بود... اینم از تو.

سرش را انداخت پائین.حرف ,حرف امروز و دیروز نبود. شش ماه بود که یک چیزی اشان شده بود. شش ماه بود که درد افتاده بود به جانشان.

کف کتانی اش را کشید روی زمین.روی موزائیکهای خاکستری,انگار که رطوبت باران نشسته بود که به تیرگی میزند׃قهره باهام.

شده بود شبیه بچه ننه ها?همان هایی که چغولی رفقایشان را صاف می گذاشتند کف دست مادرهایشان?

صدای مادرش به خنده نشست׃قهره?من که باور نمیکنم... اون آدم قهر کردن نیست...همش نازو اداست پسر...

لبهایش را تا میتوانست بیشتر فشرد تا مانع پوزخندش شود. اما نشد. نازو ادا?

نازو ادا بود و خودش را توی اتاق زندانی میکرد?نازو ادا بود که حتی جواب سلامش را هم دیگر نمیداد?نازو ادا بود که بیمارستان را به خانه ترجیح میداد?

حاج خانوم گل را توی دستش بالا آورد و با دست غنچه هایش را نوازش کرد׃یکی ازهمین گلایی که واسه من گرفتی برای اونم بگیر ببینم اونوقتم میگی قهره یا نه?


romangram.com | @romangram_com