#تا_آسمان_پارت_715
سرش را انداخت عقب و نگاهش را داد به آسمان خاموش بالای سرش.
ابرها تنیده بودند میان هم. سفید...خاکستری... سیاه.پر از بغض...پر از گریه.درست مثل آسمان خانه ی خودش.
حاج خانوم داشت نصیحتش میکرد و دل خودش رفته بود به دربه دری.
_زن اگه قهر میکنه مطمئن باش که از یه چیزی ناراحته...داره به زبون بی زبونی بهت میگه که ازت دلخوره... تو حالا مردشی باید بگردی ببینی چیکار کردی یا چی گفتی که ازت دل چرکین شده مادر.....من که میدونم تقصیر توئه....یه کم نیش اون زبونتو کوتاه کنی بد نمیشه....
غر زد׃من کجا زبونم نیش داره...?
حاج خانوم با کنج چشم عاقل اندر سفیه نگاهش کرد׃یعنی بعد این همه سال من بچه ی خودمو نمیشناسم?آدما عادتشونه مادر... وقتی قهر میکنن که انتظاراتشون از هم دیگه میره بالا...
دستش را دوباره نوازش کرد׃الهی دردت به جونم مادر... اون اگه قهره تو آشتی باش...اگه ناز میکنه تو نازشو بخر... اگه حرف نمیزنه تو به حرفش بکش... اگه دروبه روت میبنده تو باز کن .....
صدای حاج خانوم حالا پر از خنده و شیطنت بود׃نا سلامتی تو مردیا... مرد باید جنم وجربزه داشته باشه. برو دستشو بگیر دوروز برین مسافرت.. هم یه آبو هوایی عوض کنین هم اینکه با هم یه خلوتی داشته باشین.
نگاه متفکری به مادرش انداخت.چرا به فکر خودش نرسیده بود?به خودش غرید׃بس که احمقی.. بس که..
حق با حاج خانوم بود. باید برنامه ی یک سفر دونفره را میریخت. مثلاویلای محمودآباد... یا بهتر از آن چند روزی میرفتند کیش.یاد هَزار افتاد وقتی که فهمیده بود ازدواج کرده.مطمئنا از دیدن آسمان خوشحال میشد.میرفتند حریره... کاریز.. کشتی یونانی رانشانش میداد. مراکز خریدش را.
از همین حالا هم میتوانست یکی از همان لبخندهای کمیاب را روی آئینه ی چشمهایش ببیند.نیش بی اراده اش را بست. زده بود به سرش. از کجا به کجا آمده بود.?
_پاشو مادر.. پاشوبریم تو ...حاجی ده بار تا حالا اومده پشت پنجره و برگشته.....میدونی که از وقت شامش بگذره خدارو هم بنده نیست.
romangram.com | @romangram_com