رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_713

وهمان شبی که آسمان بعد دوماه برگشته بود.فکر کرد اگر حاجی نمیرفت دنبالش ,نمی آمد?یعنی میماند همانجا خانه ی پدرش?

نگاهش رفت روی پله ها. همینجا ایستاده بود...درست روی همین پله ها. ایستاده بودروی پاگرد و آمدن قدمهایش را انتظار میکشید.

با فشار دست حاج خانوم روی پایش ,به خودش آمد.

_کاش یه کم زودتر می اومدی.... آسمانم اینجا بود.

سرش چرخید وبا اخم نگاهش کرد׃اینجا بود?

حاج خانوم روسری سفیدرا روی موهایش ,جلوتر کشید و گره اش را سفت کرد ׃آره... هر چی اصرار کردم..نموند.....گفت شیفتم.....

دست خودش نبود. همین که اسم بیمارستان می آمد تمام هیکلش زهر مار میشد.لبهایش را جوید و سینه صاف کرد. این هم از امشبشان׃نه انگار واجب شد برم یه عرض ارادتی به اون یارو رئیس بیمارستان بکنم.

دست حاج خانوم با فشار آرامی دستش را چسبید و لبهایش را گاز گرفت׃مرگ مامان نکنی اینکارو ها... زشته پسرم...

_چی چیو زشته مادر من... سه شبه که شیفته .

دستهایش را باز کرد׃مگه به جز اون هیشکی تو اون خراب شده کار نمیکنه?نمیگن مردم خونه زندگی دارن?نه خوردو خوراکش معلومه نه خواب و استراحتش...نه جمعه سرش میشه نه تعطیل.

دستش را با حرص از بین دست مادرش آزاد کرد ׃گند بزنن به این طرح... این چه قانونیه من نمیفهمم. گفتم بهش بزا طرحتو.....

صدای شمرده ی مادرش جمله اش را برید׃باشه مادر..باشه.... یه چند صباحی تحمل کن..همه چی درست میشه....


romangram.com | @romangram_com