رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_697

فریدون داشت میخواند...میخواند و دوباره تکرار میشد

"تو بزرگی مث اون لحظه که بارون میزنه...."

دوشب بود شیفت میماند. دوشب!

دوشب بود خانه نمی آمد و این خودش بود که روی تنهایی تخت ,تا خود صبح این دنده آن دنده میشد.مگر میشد همچین چیزی?مگر مملکت قانون نداشت?

باید میرفت. میرفت و آن بیمارستان را روی سر رئیسش خراب میکرد.

بیشتر از خودش, این چشمهایش بود که دلتنگی میکرد. حتی عکسی هم از هم نداشتند.

مسخره بود . نبود?

داشت دیوانه میشد؟؟؟؟

دل آدم هم مگر به سرش میزد؟؟؟

چراغ روشن مانیتور حواس رفته اش را بر گرداند. حامد با دماغ آمده بود توی صفحه.

ریموت دررا بی میل بر داشت و در را زد.

صدای بلند حامد رها شد توی نشیمن׃آی بالا......شام غریبان راه انداختی?


romangram.com | @romangram_com