رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_696

״تن تو ظهر تابستونو به یادم میاره

رنگ چشمای تو بارونو به یادم میاره...״

افکارش به هزار جا میرفت و باز آخرش میرسید به یک نقطه.... آسمان!

داشت فکر میکرد. فکر به اینکه چطور شد احساساتش نسبت به او به اینجا رسید.

جائیکه مدام حواسش را پرت میکرد. جایی که وقت و بی وقت دوست داشت صدایش رابشنود. با بهانه و بی بهانه دلش دیدنش را میخواست. میلش به او در لحظه داشت بیشترمیشد و این میترسانیدش. اعتراف میکرد که نیرویی در درون او بود که علی رغم تمام فاصله ها,به طرز شگفتی جذبش میکرد.این حس ذره ذره در درونش شکل گرفته بود.هفته ها و شاید ماه ها طول کشیده بود.نفس به نفس دورش پیچیده وبه جایی رسیده بودکه ساعتی بی خبری از اودیوانه اش میکرد.

عاشق شده بود?لبهایش به تلخی کج شد. نبود.نبود. عاشقش نبود. اما به دلش عجیب نشسته بود.

دست کشید لای موهایش. خوشش آمده بود. از این زن خوشش آمده بود.دست گذاشت زیر سر و چشمهایش را دوخت به سقف .چند روز بود که صدایش را نشنیده بود.?دوروز.....با فردا میشد سه روز... روز بعد چهار روز...و...و...

چقدر که صدایش را دوست داشت.زنگ صدای آرام و گاها لوسش را.

وقتهایی که آنطور״مادر جووون״میگفت یا همان چند باری که ״مهراد״صدایش زده بود.واژه ای که میان حنجره اش ,نجوا میشد.

_دخترک.... دخترک سیاه موی من!

هرگز این همه به یاد کسی لبخند زده بود?صادقانه اعتراف میکرد که نه!

ریموت را برداشت و صدای موزیک را بالاتر برد,آنقدر که وا گویه های عذاب آورسرش را در خود بشوید و ببرد.


romangram.com | @romangram_com