رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_695

عصررفته بود دفترحاجی. ساجدی هم طبق معمول آنجا بود.نتوانسته بود با حاجی خیلی صحبت کند اما ماجرای بلیط ها را پرسیده و حاجی هم در کمال وقاحت گفته بود زمانش رسیده که به فکر پس گرفتن ملک آبا و اجدادی اش باشد.

ساجدی هم حرف حاجی را تائید کرده وگفته بود خیالش ازبابت اسناد راحت باشد که هیچ چیز برای من نشد ندارد.

پوزخندی زد.

دستش را همراه سیگار خاموش بالا آورد و گذاشت روی پیشانی.

ساجدی!مردی که روزگاری از آلمان تا کیش ,از کیش تا انزلی سایه به سایه اش قدم برداشته و ریزو درشت زندگی اش را برای حاجی راپورت کرده بود . جالب بود که حالا داشت از حاجی بر حذرش میداشت.

نمی فهمید. توی تمام عمرش این چنین سردر گمی را تجربه نکرده بود.

شصتش رافشرد روی شقیقه.دوشب بود نمیخوابید . سردرد از صبح توی سرش نبض میکوفت.

نبض میکوفت و به کلافگی اش دامن میزد.چشم بسته برای برداشتن فندک دست چرخاند روی میز کناری.با برخورد جسمی صیقلی به دستش سرش چرخید.

دستش را بلند کرد. در پس زمینه ی نور کمرنگ آسمان شب,صدف را میان انگشتانش چرخاند و نگاهش کرد.

کسی چه میدانست سفر چند دریا را پشت سر گذاشته و بر بال کدامین موج نشسته .

حالا که از همقطارانش جدا افتاده و این گوشه ی دنیا آرام گرفته بود. لبخند زدو دستش مشت شد.

پلک به هم آورد و گذاشت نوای آرام ترانه بپیچد میان خط به خط متن این خاموشی.


romangram.com | @romangram_com