#تا_آسمان_پارت_692
***
خوش شانس بودن در اقبال هر کسی نیست. میتوانی به دنیا بیایی . آنقدردرد بکشی تاتمام شوی. زخم روی زخم...فریاد روی فریاد...آنقدر که خالی نشده ,دوباره سر ریزشوی و چند صباحی بعد بروی پی کارت.
اما مردمان خوش شانس هم کم نیستند. همان میلیاردها میلیارد آدمی که هرگز به این دنیا نمی آیند و یا آن عده ای که می آیند اما قبل از وقوع طوفان بدبختی و یا بعد ازخوابیدنش. میبینی?خوش شانس بودن در اقبال هر کسی نیست.
تلخی لبخند روی لبش بود و سنگینی کوه عذاب روی شانه هایش. در را باز کرد و پیاده شد. باد سرد میخورد توی صورتش و موهایش را به هم می ریخت.
چند ساعت بود که داشت با خودش حرف میزد?سبک میکرد... سنگین میکرد... فکرمیکرد و به نتیجه ای نمیرسید?
چند ساعت بود که بی مقصد,کوتاه و بلندِ خیابانهای این شهر را دور زده ,دور زده ودور زده بود?درست مثل همان دور باطلی که نقطه ی آغاز و پایانش نیست.
ساعد هر دو دستش را تکیه داد به نرده ها ی سفید – آبی و انگشتانش را فرستاد لای هم.چشمهایش همینجا میان امواج کف آلود خاکستری بود و ذهنش میان موج هوای او....
که پر میشد اما خالی نه....مثل زمزمه ی اسمی که تکرار مکرر لبهایش بود ׃آ...سما....ن!
به طعنه خندید. قهر کرده بود?ناز میکرد?رنجیده بود?
کدام یک?نمیدانست. اصلا مگر مهم بود ?
مهم بود که تمام این دو روز دستش بار ها و بارها رفته بود روی دستگیره ی اتاق او ودو باره بر گشته بود?
مهم بود که حتی از نگاه هم محرومش کرده بود?که حتی صدایش را هم دریغ کرده بود?
romangram.com | @romangram_com