رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_693

مهم بود که آرزویش حالا شده بود باز شدن یک دربسته?مهم بود?

ریه هایش میان این هوای آکنده ,میان این وفور نفس هم کم آورده بود.

سرش را به عقب پرت کرد و دو باره و اینبار حجم بزرگتری از بوی دریا را بلعید.

چرا میخواست اما نمیشد?چراساخته هایش به تلنگری فرو می ریخت?

فکر کرد که نتوانستن یعنی نخواستن?

که اگر حرفهایش واژه نمیشد یعنی نمیخواست?که اگر دستش میرفت روی دستگیره وپائین نمی آمد یعنی نمیخواست?

که اگردیواری را نمیریخت یعنی نمیخواست?

هیچ فکر اینجا را نکرده بود. اینکه برسد روزی که قرارش بشود صدای باز و بسته شدن دری آنسوی دیوارهای بلند. اینکه تسکینش بشود این زن... زن محمد!

مسخره بود. زنی که یک روز آرامَش را برده بود حالا شده بود منبع آن!

باید میرفت... باید میرفت و میگفت که پشیمان است. باید میرفت و میگفت.

دست سراند میان تارهای رقصان و آشفته اش.پشیمانی اش مرض نا علاجی نبود که اینطور به خود میپیچید. تنها باید راه بیرون ریختن احساسی را پیدا میکرد که همچون تاری تنیده بود دور دیوارهای قلبش.

دست روی سینه اش کشید.احساسی که اینجا ,میان قلبش ریشه دوانده بود که از خیسی چشمهای او آب میخوردو ازبرق نگاهش نور.


romangram.com | @romangram_com