#تا_آسمان_پارت_691
احساس تلخ یاس و ترس تمام روحش را دستخوش عذاب کرده بود. حاجی تا کجا قراربود پیش برود? چرا لحظه هایش این روزها اینهمه به اضطراب و تنش آلوده بود.
قصدش که جبران کرده ها و نکرده ها بود. تمام سرش که پر شده بود از این چشمها ونگاه .پس چرا....
دستهایش را بالا برد׃من هیچی نمیدونم...واقعا دارم میگم .... نمیدونم قصد و نیتشو.اینم مطمئن باش که میرمو جوابشو میدم....
آسمان وسط کلامش پرید. نفرت میان نگاهش ,حالا در تارو پود صدایش نشسته بود׃نمیخواد تو زحمتشو بکشی...خودم جوابشو دادم......
تلخ خندید و اشکهایش روی صورتش آوار شد׃گفتم حاجی یه ده روزی دیر جنبیدی...
پسر عزیزت زودتر از تو دست به کار شد و رفت ماه عسل.....
گلویش از فشار هوایی که می آمد اما نمیرفت به درد نشسته بود. نفس هم مگر دردمیگرفت?
لعنت به این دنیا.. لعنت به این دنیا که جز دردهایش هیچ چیزش جاودانه نبود.دستهایش را انداخت میان موهایش و کشید عقب. چرخی دور خودش زد. کی این نفس تمام میشدودردش آرام میگرفت?کی?
نگاهش کرد . هیچ حرفی نداشت. هیچ حرفی.
_بیا اینم امانتیات...
بلیط هارا از روی زمین برداشت ׃این بلیطات.... این کارتت....
خم شد روی تخت و لحاف را برداشت و مثل آن دوتای دیگر کوبید توی سینه اش׃اینم لحافت....
romangram.com | @romangram_com