رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_679

مگر میشد نشناسدش?برق چشمهایش از ده فرسخی, بودنش را فریاد میزد.لبخندی به

نگاه بازیگوشش زد.

عکس بعدی دختر عمویش بود و آسمان. سرش را گذاشته بود روی پای آیسان وانگشتانش را قلب کرده بود سمت دوربین.

فکر کرد چقدر اسمهایشان هم وزن و هم آهنگ بود.

توی تصویر بعدی مهتا هم میانشان بود که ازروی شانه هایشان گردن کشیده بود به جلو.

چرخید سمت آینه وسوئیچ را گذاشت روی میزش و کارت بانکی را هم کنارش.این آخری را بهتر بود دست خودش میداد اما شرمندگی ,دل و جراتش را هم برده بود.

نگاهش رفت روی لوازم جلوی آینه و ردیف لاکهای رنگ و وارنگش.

اسپری سبز رنگ را پاف کرد توی هوا و بو کشید. این نبود.رایحه ی صابونی اش بوی نعناع میداد.

مام رول را بو کرد. این هم نبود.گذاشت سر جایش.در ادکلن بنفش را باز کرد و گرفت زیر بینی اش. این هم که نبود.

پووفی کرد. زده بود به سرش?

دنبال عطر تن او میگشت؟؟؟؟

دستی به صورتش کشید. کلافه شده بود و خسته. سکون این خانه امروز ,عجیب به چشمش سنگین آمده بود.


romangram.com | @romangram_com