رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_678

برای چی نگهشان داشته بود?با خودش فکر کرد اگر آسمان ببیند یا بفهمد... ?

نوچی کرد.حتی تصورش هم آزار دهنده و تلخ بود. عکس العملش قابل پیش بینی بود.

وقتی که اینهمه لجباز و یک دنده بود. وقتی که اینهمه کینه میکرد.

وقتی که یک جمله اش را ,آنهمه برای خودش تحلیل و تفسیر کرده بود. وقتی که یک حرفش را آنطور به دل گرفته بود.

ضرب زد بالای صفحه ودیلیت اکانت.

چشم بست وگوشه ی چشمهایش را فشرد ׃ای خدا...

گوشی را انداخت روی تخت و کشوی دراور را باز کرد و سوئیچ را برداشت.نگاهی به سگ آویزان جاسوئیچی انداخت و پوزه ی بزرگ و کاریکاتوری اش.

با لبخند کف دستش را بست و رفت توی اتاقش.

نشست گوشه ی تخت دونفره.نفسی گرفت. عطری میان هوای این اتاق بیست و دومتری جاری بود که چیره بود به دم و بازدمش. که چسبیده بود به مخاط تنفسی اش.

سرش چرخید و نگاهش نشست روی گوشه گوشه ی اتاق.

درهای کمدش باز بود و ردیف لباسهای آویزانش پیدا. نگاهش ماند روی کتابخانه ودکور کوچکش. ایستاد مقابل قاب عکسهای خانوادگی.

بزرگترینشان تصویری بود از چند تا بچه ی قدو نیم قد. با یک نگاه ,آسمان را میانشان شناخت.


romangram.com | @romangram_com