#تا_آسمان_پارت_662
نگاه تیزش برگشت وروی صورت او نشست .آنقدر طولانی که حرف روی زبانش ماسید.فرو رفت توی صندلی . کاسه ی چشمش لبریزبود و رنگش مثل گچ.
مهم نبود. مهم....نبود.
مقابل در که ترمز گرفت صدای بازشدن نفس او هم آمد.قبل از آسمان پیاده شد . ریموت را زدو کنار ایستاد׃برو تو!
آسمان مقابل دویست و شش که رسید قدمهایش سست شد. نفسی گرفت و پله هارا بالادوید.
قدمهایش بی اراده بلند شد و صدایش فریاد׃ تو اون اتاق رفتی نرفتیا.....آسمااان?
خیزبرداشت و بازوی او را کشید . هلش داد روی مبل تک نفره׃بشین
آسمان نفس زنان نگاهش کرد׃چرا.... این..جوری...می..کنی..?
قلبش با ریتم نا منظمی میکوبید׃چه جوری?....چه جوری دارم میکنم مگه?
بق کرده بود و از بالای چشم نگاهش میکرد׃همین...همینجوری....مث...مث...دیوونه ها....
کف هر دو دستش را گذاشت روی دسته ی مبل و خم شد روی صورت او׃انتظار نداری دیوونه شم...?هان..?انتظار نداری.. وقتیکه حرفم پیشت کمترین ارزشو نداره....وقتیکه منتظر تماستمو زنگ نمیزنی?وقتیکه میگم میام دنبالتو و کنار خیابون میبینمت...
دندان به هم فشرد ׃ساعت سه ی بعدازظهر زیر گرمای آفتاب یه ربع وامیستی کنارخیابون و از هر بیشرفی حرف میشنوی و یه زنگ به منه لامصب نمیزنی.... خیلی کارسختیه...?
با کوبش دستش روی مبل, پلکهای لرزان او پرید.
romangram.com | @romangram_com