#تا_آسمان_پارت_663
_آره...خیلی سخته... ?
سرش را چسبانده بود به پشتی مبل . بدون پلک زدن....بدون نفس کشیدن وفقط نگاهش میکرد. صاف وسط مردمکهایش.برای چی آن اشکهای یخ بسته رانمی شکست?باید پلک میزد... پلک میزد و آن چشمهارا سبک میکرد.
_یعنی انقد دیدن منو شنیدن صدام واست سخته...?
قسم میخورد که اشکشِ , بغضش و بالاتر ازآن نفسش به مرز انفجار رسیده ׃چی ..کار..کردم مگه..?
_چیکار نکردی?
صفحه ساعتش را گرفت مقابل صورت او׃ساعت سه و نیمه.... ساعت دوازده بهت پیامدادم کارت تموم شد خبرم کن... یه ساعت تموم منتظر موندم جلوی بیمارستان.... اومدم اطلاعات..... اسمتو گفتم میگن همچین کسی اینجا نداریم...رفتم بخش....
آسمان مهلتش نداد׃برای اینکه هنوز اسمم کد نخورده... واسه اینکه هنوز اسمم واردسیستم نشده ...
سرش را عقب کشید و نگاهش را روی صورت او چرخاند׃خیله خوب ...اسمت واردسیستم نشده.... تو راس میگی...پیامو چی.... اونم ندیدیش?ماشینو چی میگی?اونم توپارکینگ نبود?
انگار منتظر همین حرف بود تا بکوباندش. فوری سرش را بلند کرد و حق به جانب پرید توی صورتش׃وقتی که شیش ساعت تموم دنبال سوئیچ میگردمو پیداش نمیکنم....
از کجا باید بدونم کجاست... علم غیب دارم مگه?
پر مدعا و اخمو داشت نگاهش میکرد.
_نخیر.. علم غیب نداری... ولی میتونستی اون تلفن لعنتیو ور داریو یه زنگ بزنی بپرسی...... چیزی ازت کم میشد?
romangram.com | @romangram_com