رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_648

بعد هلش داد سمت در׃یه بار شوهرت خواست ناهار بهمون بده ها....غذارو که زدی کوفتمون کردی حداقل بریم به دسرمون برسیم. ازتن خرس یه مو هم بکشی غنیمته.

بینی اش را چلاند توی دستمال و با صدایی تو دماغی غر زد׃اصلنشم خسیس نیست..

_خوبه حالا توام... ببین هیچی نشده چه طرفداریشم میکنه.

خندید و دنبال او راه افتاد. سر مهراد پائین بود و با ورودش هم بلند نشد.نگاه با بافرهادش نگران شده بود و چشمهای مادرش ریز.

سرش را زیر انداخت و نشست. حواسش به هیچ چیز نبود. نه به غذای یخ کرده اش نه به چشم غره های مادرش. تمام هوشش مانده بود پیش مرد سیاه پوش آن سر میز.

آیسان سری تکان داد . لبهایش ریز میجنبید. قسم میخورد که دری وری بسته بود به ریشش.

نگاهش ازروی بشقاب غذا هی بلند میشد هی سر میخورد تا صورت مهراد. باید سرش را بلند میکرد. باید نگاهش میکرد. باید مثل تمام ساعات امروز به لبخندهای خوددار ومتینش مهمانش میکرد.

_غذاتو بخور بابا.....

_الان براش بشقاب گرم میارن.

با گره ی روی پیشانی برایش غذای گرم سفارش داده بود?با صد من اخم آیسان را به دنبالش فرستاده بود?

بشقابش که ازروی میز برداشته شد چشمهایش بالا رفت. نگاه مهراد ممتد و بی پرواچسبیده بود به صورتش.

با همان اخم ..با همان خیره گی آشکارا.


romangram.com | @romangram_com