رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_647

آیسان ساعدش را سفت گرفت. همیشه انگشتان ورزیده و دستانی قدر داشت׃رفتارت اصلا درست نیست... همش دنبال فرصت بودم تا گوشتو بپیچونم... اصلا خوشم نیومداز کارت..... ازسر میز پا شدی که چی مثلا? بیچاره با چشاش داشت التماسم میکردبیام سراغت.

آیسان دستش را گرفت و محکم تکان داد آنقدر که چشم باز کرد.

_آدم نمیشی تو?دیگه بدبخت باید چیکار کنه که نکرده?دیگه باید چه گهی بخوره که نخورده?هان?با تواما با درو دیوار نیستم... منو نیگا کن...جمع کن خودتو... شنیدی?

دستش را گرفت زیر آب و کشید به صورتش. اشکهایش همینطور میبارید. هیچ کس دردش را نمیفهمید. هیچ کس . حتی آیسان.

_هر چیزی حدو اندازه ای داره... صبر آدما ظرف و تحملی داره. اونم مرده نیازای خودشو داره. حالا که به هر دلیلی اومده سمتت توام باهاش راه بیا... هر جور که بلدی..نمیگم غرورتو بزارزیرپا... نه.. . ولی طاقچه بالا هم نزار .. کاری نکن نیومده ازت فرار کنه.

دوست داشت همینجا ,میان کف خیس وآلوده ی این کاشیهای آبی زانو بزند و یک دل سیر گریه کند.

دست آیسان روی داغی گونه اش ماند׃آخه قربونت برم چرا دارین زندگی رو به کام خودتون زهر میکنین... بزار همه چی سیر طبیعی خودشو طی کنه.. بزار اون کمکت کنه... این جور کارا رو بسپر دست مرد جماعت.

چانه اش رفت بالا.مظلوم لب زد׃دارم خیانت میکنم نه?دارم گناه میکنم?

آیسان با انگشت کشید روی ابروهای به هم ریخته و خیسش و خندید׃نه دیوونه ...نه...خیانت چیه?گناه سیخی چند?فکرت همش هرز میپره که اونم درست میشه.... این مهری ای که من دیدم یه ماهه اونم درست میکنه

شال راآیسان بود که کشید روی سرش وپلید نگاهش کرد ׃البته فک کنم قبل اون, تودست به کار شدیو و اونو درستش کردی.

آب دماغش را با دو انگشت فشار داد و وسط گریه پخی خندید׃مسخره.

انگشتان آیسان حمله کرد به رول دستمال و کوبید روی صورتش׃اه..حالمو به هم زدی.... بگیر پاک کن صورتتو.... آبرومون رفت...


romangram.com | @romangram_com