رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_646

چشمهای او!

چشمهای سیاه او فراموشش نمیشد.روانش را به بازی گرفته بود. قرار و آرامش را به باد داده بود. این سرگردانی میان این دو دنیای مجزا را نمی فهمید.

دوسر شال را سفت گرفت و ریه هایش را پر کرد׃خدایا.. به اسم تو.... با یاد تو...دیگه هیچی برام نمونده به جزهمین قلب بی مقداری که میسپرمش دست خودت... قلبموفقط تویی که میتونی آروم کنی.

چشم فشرد. اشکهایش انگار که زندانیان از بند گریخته بودند.

در دستشویی یک ضرب باز شد. با وحشت پلک به هم کوبید. تصویر چشمهای آیسان از میان آینه آتش به نگاهش میپاشید.

_داری چی کار میکنی این تو?

مهم نبود چکار میکند مهم سکونی بود که تلاطم های ویرانگر قلبش گرفته بود.

آیسان دست به کمر ماند پشت سرش׃مرده چشاش خشک شد رو در مستراح...

شانه اش را با خشم کشید׃چه مرگته تو ?

چه مرگش بود?چه مرگش شده بود که تصویر محمد را درآینه ها میدید و اینبار عذاب میکشید? چه مرگش شده بود که به آن مردمکهای سیاه فکر میکرد و اینبار دردمیکشید?امروز چه مرگش شده بود?

شانه اش را از فشار انگشتان آیسان رها کرد׃ولم کن آیسان...ولم کن بزا به درد خودم بمیرم.

دور شد. چشم بست و رفت عقبتر.


romangram.com | @romangram_com