رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_645

تمام این ماه ها نامش کنار نام این مرد بود و امروز به خودش آمده بود?

نگاه از نگاه او کند. دستمال کاغذی را مچاله کرد و از جا بلند شد. اهمیتی به سرهای برخاسته نداد.

یک قدم...دوقدم.. سه قدم...حتی قدمهایش را هم میشناخت.

کریدوری که بعد سه قدم میپیچید به راست و ردیف درهای آلومینیومی سرویسهای بهداشتی. اولین دستگیره را کشید و خودش را انداخت روی روشویی.

ریه هایش انباشته ی هوا بود. ششهایش لبریزنفس بود اما حکمت این خفگی رادرک نمیکرد.نگاهش را از سقف نگرفت. قانون جاذبه قاعدتا باید عمل میکرد و این بغض رابه گلو میکشید و این اشکها را به چشم.

صورتش را خم کرد زیر آب. دستهای خیسش را کشید به چانه و امتداد آن رابه گردن.خط سیاه اشکهایش روی صورتش راه گرفت. لعنت به امروز. لعنت به این لبخندهای دروغین. لعنت به خودش که لیاقت همین یک ذره خوشی را هم نداشت.

مانتوی نخی به تنش سنگینی سرب را انداخته بود. دکمه ی اولش را باز کرد. دومی وسومی را هم... و نتوانست. شالش را کشید وباز نتوانست.این نفس ته گرفته بود ته سینه اش.

چرا فکر کرده بود فراموش کرده?چرا فکر کرده بود ازیاد برده و دردهایش کم رنگتر شده?سنگ مزارش را حتی بر خودش حرام کرده بود. خاطراتش را مکروه. اسمش را,عکسش را، یادگاریهایش را.

سرش را سمت سقف گرفت. چانه ی خیسش مسیر آب را میکشید تا یقه ی بازش.

به آینه نگاه کرد.... به این نگاه عزا دار.

_خدایا میبینی?...من نمیتونم... میخوام اما نمیشه.... نمیتونم ازیادم ببرم... توام کمکم نکردی خدا...

حس میکرد میان منجلاب غرق شده و راه نجاتی نیست.


romangram.com | @romangram_com