رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_644

_حالا مهراد خیلی هم مهم نیست... اصل کاری حاجیه...

سر توی گوشش کرده و خندیده بود׃میدونی که چقد ناخن خشکه.

_هیییععع... وای به حالت اگه بفهمه چیا پشت سرش میگی?״

مسیرسوراخهای بینی اش گرم شد. چشمهای نمورش را که چرخاند مهراد را متوجه ی خودش دید. روی برق چشمهای سیاهش پریشانی سوسو میزد.بغضش با این نگاه ترک برداشت. خواندن نگاهش خیلی هم کار دشواری نبود وقتی که لغت به لغتش را ازبرکرده و حرف به حرفش همانجا میان خانه ی چشمهایش بود.

چنگال را از میان انگشتانش رها کرد. میان تاریک -روشن این چشمها ی شب زده درپی چه بود?

این نگاه چه بر سر روزگارش آورده بود?این مرد چه بر سر دنیایش آورده بود?

نگاهش حالا میان نگاه او آرام گرفته بود. سلول به سلول تنش قلب شده و می لرزید. ازشرم از خجالت گر گرفته بود. هیچ کدام این دقایق را اینجا ودر کنار این مرد نبود. میان سالهای رفته ,با محمد و خاطره هایش سیر کرده بود.

عذاب میکشید. نیاز داشت تا ذهنش را با خلا پر کند. با هیچ.... با پوچ...اصلا با هرچیزی به غیر از محمد.

محمد را باید مسپرد دست روزگار. همان روزگاری که فرصت زیستنش را هم گرفته بود. محمد را باید میان موج زمان حل میکرد و میگذشت.

لب گزید . اینجا نشسته بود.بالای سرش خدا. پیش رویش مردی بنام همسر. مردی که برایش سوگند وفاداری یاد کرده بود. سوگند هم دلی و هم نفسی.

نشسته بود و روحش رفته بود به سیاحت گذشته?

خیانت کرده بود. خیانت. خیانت که تنها رخت خواب شراکتی نبود. همین که خیال مردی جز او را به سر راه داده بود خیانت بود.


romangram.com | @romangram_com