رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_649

لبهایش با تردید تکان خورد׃مرسی.

مهراد با این حرف نفسی گرفت.نگاه دلخورش را مستقیم داد به نگاهش. بعد از کمی مکث پلکهایش را بالاخره بست و باز کرد برایش.

***

پابه پا که شد کمرش تیر کشید.اصلح هنوز داشت فک میزد.نگاه دزدکی اش را داد به ساعت صفحه گرد و بزرگ روی دیوار. نزدیک به دو بود.

یک روز کاملا اداری را شروع کرده بود.از بیمارستان به نظام پرستاری. از نظام پرستاری به بیمارستان. شاید بیشتر از ده بار آن همه پله را زیر گرمای خفه کننده ی هوا بالا و پائین کرده و بعد از دوساعت این درو آن در زدن های اداری رسیده بود به بیمارستان.

حالا هم که با کلی استرس با یک گروه ازپرستاران طرحی خبر دار ایستاده بود مقابل مترون بخش.

نگاه تیز و صدای پرنفوذ اصلح نفس همه را گرفته بود׃فکر کردین دارین میاین خونه ی خاله... یاعروسی? اینجا محل کار شماست. باید مراقب پوشش و رفتارتون باشین...این قبیل رفتارها شایسته ی مقام یک پرستار و بالاتر از اون یک خانوم نیست.

نگاهی به خودش انداخت. شلوار پارچه ای مشکی ,مانتو ی زیر زانو و مقنعه ی بلند.

تمام چتری هایش را هم با سه چهار تا سنجاق چفت و بست کرده بود بالای

سرش.لبهایش را با زبان تر کرد. مزه ی توت فرنگی برق لب رفت زیر دندانش. خدا را

شکر که به جز ضد آفتاب و برق لب آرایش دیگری نداشت.

_تا یک هفته نیروی کمکی هستین تا با روتین بخش آشنا بشین. بخش شما فوق العاده بخش شلوغ ومهمی هستش. بیشتر کیس های اینجا بیماران قلبی عروقی هستن.


romangram.com | @romangram_com