رمان موژان من

#موژان_من_پارت_96


- يواش برو سياوش جان هنوز نه به داره نه به باره .

آقاي صبوري لبخندي به روي من زد و گفت :

- بالا بري پايين بياي مُوژان عروس خودمه .

همه خنديدن . نگاهم به صورت رادمهر افتاد كه بدون تغيير دادن حالت صورتش نگاهم ميكرد . انگار دستش و به زور گرفته بودن و اينجا نشونده بودنش ! هر كي قيافش و ميديد فكر ميكرد من رفتم خواستگاريش و به پاش افتادم كه بياد باهام ازدواج كنه ! قيافه ي مغرورش حرصم و در مياورد . دوست داشتم ناخود آگاه اين چهره ي خونسردش و عصباني كنم . از اين فكر لبخندي به روي لبم اومد . رادمهر با ديدن لبخندم نيشخندي زد و صورتش و به طرف بابا كه داشت حرف ميزد برگردوند . اين كارش اخمام و در هم كرد :

- سياوش جان من و تو كه هيچ كاره ايم . امشب اين دو تا جوونن كه بايد با هم حرف بزنن و به يه نتيجه ي درست برسن .

خانوم صبوري گفت :

- اين همه مدت هم و ميشناسيم . 3 سال كم چيزيه ؟ ديگه با هم آشنا كه هستن فقط ميمونه حرفاي نهايي و با هم بزنن و سنگاشون و وا بكنن .

آقاي صبوري گفت :

- مهران جان اگه اجازه بدي جوونا يكم با هم حرف بزنن ؟ نظرت چيه ؟ ما پيرا هم ميشينيم اينجا با هم گپ ميزنيم .

بابا خنديد و گفت :

- مُوژان جان برين تو اتاقت بشينين حرفاتون و بزنين .


romangram.com | @romangram_com