#تا_آسمان_پارت_781
نگاهش را چرخاند روی سنگ سیاه و سرد و خیس. انگار هزاران هزار سال گذر هیچ رهگذری به اینجا نیفتاده بود.
آه کشیدن هم درد داشت. مایع شفاف و معطر را خالی کرد روی سنگ سیاه....از این سر تاآن سر....کف دستش را هم به دنبالش.
_کاش میشدمثل این گلاب,عطر تو رو هم تو شیشه نگه میداشتم تا هر وقت اینجوری دلم تنگت شد می اومدمو تو رو بو می کشیدم.
انگشت کشید روی خطوط فرو رفته ی طلایی.روی ״میم״.....روی״ح״.... اشاره اش ״میم״دوم را نوازش کرد و رسید به״دال״׃اینروزا همش دارم میرم.... نمیدونم به عقب یا جلو.... نمیدونم... فقط میدونم که دارم میرم.
همش دارم فکر میکنم به اینکه چی شد پرستاری خوندم... چی شد رشتو انتخاب کردم...چه جوری شد با هاله دوست شدم... هاله ای که خواهر حدید بود... حدیدی که دوست توبود....
سرش را که خم کرد ,قطره ی آب از نوک موهایش افتاد روی دستش.
لبخندش خیس بود... درست شبیه چشمهایش׃چی شد که باعطایی کلاس برداشتم.... چی شد که بین اون همه آدم این تو بودی که برام جزوه نوشتی.... چی شد که نشستم تواون کافه....روبه روی تو.... چطور شد که دلمو ...دنیامو باختم به چشمات....?
جوی داغ اشک از گوشه ی چشمهایش شره گرفت׃چطور شد که سرنوشت منو کشونداین گوشه ی دنیا... جایی که تو منتظرم بودی?
خم شد..... گونه اش را چسباند روی سردی سنگ و هق زد׃خیلی وقته صداتونشنیدم.... خیلی وقته باهام حرف نزدی....حرف بزن محمد...حرف بزن....یه چیزی بگو بزا آروم بگیرم.....دارم میمیرم محمد... دارم میمیرم.... دارم میسوزمو هیشکی خبر نداره....
بازوهایش را از هم باز کرد و رها شد روی سنگ سیاه.آرزوی آغوش او... حسرت لمس او,خوابی بود که همینجا پشت سیاهی پلکهایش تعبیرمیشد.
_یا دته آخر هفته ها منو میبردی دیدن بابا فرهاد.... میگفتم نمیخواد...راهه دوره...خسته میشی....میخندیدیو میگفتی مرده و قولش.... یادته هر وقت میرفتی محمود آباد منم باخودت میبردی.... حاجی همیشه غر میزد سرت...میگفتم نمیخواد بیام...میخندیدیومیگفتی قول دادم بدون تو جایی نرم.....
اشکش از نوک بینی چکید پیش چشمهایش׃یادته قول داده بودی تا تهش هستی.... قول داده بودی رفیق نیمه راه نشی...... قول داده بودی نزاری اشک تو چشام بیاد.... قول داده بودی هر جا رفتی منم ببری....
romangram.com | @romangram_com