رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_780

لرز توی تنش تیر کشید. لبه های بارانی مشکی را بیشتر دور خودش پیچید و نفس گرگرفته اش را بی صدا فرستاد بیرون.

_سرتو بپوشون.... لباس گرم بپوش.... به مهراد سپردم برات سوپ بیاره.... یه چن روز پرهیز کن قربونت... به خاطر خودت می گم.

״باشه چشمش״میان سرفه های پی در پی اش نامفهوم شد.مشتش را گرفت مقابل دهان وچشمهای داغش را فشرد.

صدای نوچ پر از ملامت حاج خانوم آمد׃ببین خودتو چه جوری سرما دادی?

یکی از آن سمت انگار صدایش را به سر انداخته بود׃تشریف نمیارین حاج خانوم?

نفسش گداخت و سینه اش را به آتش کشید.خاک گوررا هم اگر رویش میریختند,محال بود صدای کریه پروین را از خاطر ببرد.

دهان حاج خانوم از تلفن فاصله گرفت׃چرا اومدم.... من برم مادر... مواظب خودت باش.... یادت نره چی گفتم.

با ״خداحا فظ״بی صدایی گوشی را انداخت توی کیف.

کدام حرفش را باید در یادش نگه میداشت?پرهیز غذایی یا به مراسم نرفتنش را?

در شیشه ی گلاب را چرخاند. حاج خانوم هم مثل مادر خودش نگران در دهان مردم بود?

حاج خانوم هم ملاحظه ی افترا و تهمتهای در و همسایه را میکرد?

حاج خانوم هم مقید بود... معذب بود...حاج خانوم هم از حرف و حدیث ها می ترسید?


romangram.com | @romangram_com