#تا_آسمان_پارت_753
_ببخشید... دکتر معین ....کدوم بخشن?
سرش را از پشت مانیتور در آورد׃تو اتاق عملن چطور مگه?
دستهایش را بند کرد به سنگ مرمر وبریده بریده به حرف آمد ׃خیلی ..وقته اون...توئن?
خانوم یاری بی آنکه چشم از صفحه بگیرد سرش را تکان داد׃یه ربعی میشه... همون مریض تصادفی دیروزی رو دارن عمل میکنن... عمل دومش مونده بود برا امروز...عمل حساسیه.... فردام یه عمل...
خانوم یاری فکر کرده بود برای شنیدن وضعیت بیمار اورژانسی دیروز که از قضامریض معین نفرت انگیز بود ,آنجا ایستاده?
طعم تلخ دهانش به تمام وجودش سرایت کرد.بی حرف دیگری, از بیمارستان بیرون رفت. معین زهرش را ریخته بود بالاخره.
***
لب تاب را گذاشت روی پا و دستهایش را فشرد روی تشک .نا نداشت حتی خودش راکمی عقب بکشد ׃توام داری راه مهتارو میری که.
تکان فک تابان دوباره افتاد روی دور تند.یکی از آن خنده های گوش خراشش را ول کرد توی هندز فری وبا هر ده انگشت افتاد به جان موهایش׃کار درستو مهتا میکنه والا....تو که نمیدونی اینجا چه جهنمیه...گرما...شرجی...یه هوای مزخرف و اعصاب خردکنی داره که نپرس... انگار که تو استخری.
بازوهایش را پیچید میان هم .مریضی به مغز استخوانش رسیده بود انگار, که با وجوداین پلیور ضخیم ,هنوزداشت از درون میلرزید ׃ناراحت نشوها.....ولی اصلا بهت این مدلی نمیاد.
تابان چشمهای سیاه و مهراد وارش را کشید تا مقابل وب کم و تند تند با نگاهی جستجوگر پلک زد׃موهای منو ولش....
ابروهایش را پرت کرد این سوی صفحه׃اون پلیور منه یا چشام داره اشتپ میزنه?
romangram.com | @romangram_com