رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_729

از دیدن او جا خورد.از چند دقیقه قبل ,ساکت و بی صدا آنجا ایستاده بود ?

بی اراده از جا بلند شد و چشم گرداند رویش.

انگشتان آسمان توی بی حرفی سنگین چشمهایش , زنجیردور گردنش را به بازی گرفته بود. نگاهش درگیر گلها بود و نگاه خودش دربند او.

قدمی برداشت و گل را گرفت سمتش.

نگاه او انگاراز خلا برگشت که تکان خورد:مال...منه?

مسخره بود که زبانش درست توی این لحظه ,اینطوربند آمده بود.

لبخند ابلهانه دم دست ترین جواب به نگاه پرسشگرش بود.

_چقد خوشگلن.

هر دو دستش را قاب گرفت دور گلها و صورتش را لابه لای گلبرگهایش پنهان کرد.

آنطور که چشم بست...آنطور که از ته دل نفس کشید... آن مکث طولانی سرش روی گلها.....چه چیز را به خاطر آورده بود؟این گل... این رنگ کدام دردرا برایش زنده کرده بود .؟

قلبش توی سینه بنای لرزیدن گذاشت.

_دوسش داری?


romangram.com | @romangram_com