#تا_آسمان_پارت_728
هر چند که چشم گرفتن از سرخی لبهای او کار دشواری بود اما دلش نمی آمد بیشتر ازاین اذیتش کند.دست گذاشت روی بازوی دون دون شده او ودر نیمه بازرا هل داد׃برولباساتو بپوش.... یخ کردی.
****
خم شد و گل را ازروی زمین برداشت.رفت و نشست پشت جزیره. چرخی به دستش دادوگلها را خوب وارسی کرد.به جز یکی دو تا از برگهای سبزلیندا که شکسته بودند,خوشبختانه به رزها آسیبی نرسیده بود.دستش را با لبخند نزدیکتر گرفت و عطرخوششان را بوئید.
دستی به حلقه ی استیل دورشان کشید و در امتداد آن روی ساقه های بلند و باریک.
یعنی خوشش می آمد?یعنی با چند شاخه گل,میشد که همه چیز را از یادش برده وفراموش کند?
نگاهش را بلند کرد سمت سقف و فشرد.
گذشته هرگز پاک نمیشد,اما میشد که کمرنگش کرد . نمیشد?
نباید اجازه ی تداعی گذشته رابه او میداد. باید کاری میکرد تا دست از سرخاطرات بردارد....تا فراموش کند. سخت بود اما شدنی. باید که میشد. لازم میشد ,تک تک سلولهای مغزش را میشست و ازنو پرش میکرد.
خودخواهی بود?بی منطقی بود?اجبار بود?
سرش را تکان داد. مهم نبود. نبود.اسم احساسش هر چه که بود اهمیتی نداشت.
کف دستش را روی تکان تکان زانوی راستش فشرد ونگاه کلافه اش را داد به حرکت دوار ماهی سرخ رنگ. باله های افشان و طلایی اش با جریان رقیق آب میرقصید. بانوک انگشتانش ضرب کوتاهی روی تنگ نواخت و نفسش را فوت کرد.
چرا نیامد?گردنش را چرخاند و نگاه کوتاهی به پشت سرش انداخت.
romangram.com | @romangram_com