رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_658

نوچی کرد. اعصابش ریخت به هم باز.دهانش را چسباند روی گوشی و حرصی لب زد׃اون نباید حواسش به من باشه? من آدم نیستم....? من احساس ندارم..?من نیازندارم?من دلم نمیخواد مث انسان زندگی کنم?

خسته شد از کنار خیابان ایستادن. آفتاب می خورد درست فرق سرش׃خدا لعنتت کنه مهراد...

سرو کله ی سمند زرد رنگی بالاخره ازپشت قطار طولانی ماشینها پیدا شد׃ یعنی آقاهر کاری عشقش کشید باید بکنه...? هروقت دلش خواست بگه بخنده با اعصاب و روان من,با احساسات من بازی کنه هر وقتم دلش خواست برام قیافه بیاد?فک کرده غرورمواز کنار جوب پیدا کردم?مگه دیروز چیکار کردم که بهش برخورد...?

چشمهایش از حرارت آسفالت به گز گز افتاده بود.نفس نفس زنان عینکش را داد روی مقنعه وسوزش پلکش را مالید.ولش میکردند همانجا وسط خیابان مینشست بس که خسته بود .به لطف اصلح پادرد هم به درد کمرش اضافه شده بود.

میان سرو صدای خیابان صدای آیسان را به زحمت میشنید.

تاکسی پیش پایش ترمز کرد.نگاه که کرد دومرد لند هور صندلی های پشت را قرق کرده بودند .یک نفر هم جلونشسته بود. حوصله ی دستمالی شدن نداشت. با سر اشاره کرد که منصرف شده.

صدای آیسان همچنان داشت می آمد׃باز برگشتی سر پله ی اول که. اونهمه حرف زدم برات همش یاسین تو گوش خر بود...؟

سکوت منطقی ترین جواب آیسان بود.

آیسان که توی دلش نبود. آیسان که از تردید هایش خبر نداشت. آیسان که با این مردزندگی نکرده و رفتارهایش را ندیده بود. صدای عربده هایش را نشنیده بود. بی مسئولیتی و بی بند و باری اش را ندیده بود.آیسان که درد سیلی هایش را نچشیده بود. ضرب شستی که تا یک هفته ی تمام, تمام صورتش را کبود کرده بود.مگر یادش میرفت?.مگربه همین راحتی فراموش میکرد.?کمی باید تنبیهش میکرد.

صدای کوبنده ی بیس ,حواسش را از صحبتهای آیسان پرت کرد.

״هانی شعرو غزلم.....هانی قندو عسلم״

پسرک تا کمر از پنجره ی اسپورتیج قرمز آویزان شده بودبیرون׃اوووخ لباشو ....


romangram.com | @romangram_com