رمان پونه (جلد دوم)

#پونه_(جلد_دوم)_پارت_126

_ تهمت و افترا؟يعني واقعيت نداره؟خيال کردي من کورم نمي بينم .شما دو تا از وقتي اومدين هي نگاهتون به هم بود...

_ بس کن.کم چرت و پرت به هم بباف.

بازم پوزخند زد و نگاهشو به سمت ديگه اي برگدوند.رفتم و جلوش وايسادم و با صدايي که به شدت مي لرزيد و بغضي که توي صدام بود گفتم:

_خجالت نمي کشي دم به دقيقه به من تهمت ميزني؟چي از جونم مي خواي؟آخه چرا دست از سرم بر نمي داري؟حرف حسابت چيه؟چرا همه ش دنبال بهونه اي که به من زخم زبون بزني؟نکنه مي خواي اعتراف کنم اشتباه کردم آره؟مي خواي بشنوي؟باشه.من اعتراف مي کنم.

در حاليکه گريه م گرفته بود عقب رفتم و به خودم اشاره کردم:

_ آقاي کيان خان من اشتباه کردم .من اشتباه کردم که به يه آدم کلاهبردار دروغگو علاقه مند شدم.اشتباه کردم حرفاشو باور کردم.خوبه؟راضي شدي؟پس لطف کن ديگه به پسر آقاي موحدي کاري نداشته باش.چون ان بيچاره قصد بدي نداره.

در حاليکه حرف ميزدم کيانو از پشت پرده ي اشک ميديدم .وايساده بود و نگام مي کرد اما حرفي نميزد.نمي تونستم با وجود اشکام حالت چهره شو تشخيص بدم:

_ همه ش تهمت. همه ش زخم زبون. جوري حرف ميزني انگار جنايت بزرگي مرتکب شدم!آخه با اين حرفا به چي مي خواي برسي؟اصلا باشه من جنايتکار و بد .شما خوب و پاک و نجيب. پس خواهشا کاري به کار من نداشته باش.برو به زندگيت برس.به پسر موحدي هم کاري نداشته باش.اون بيچاره هيچ گناهي نداره و منظوري هم نداره.

اومد جلو.ولي من سرمو بالا نياوردم و نگاش نکردم.

_ منظوري نداره؟پس واسه چي هي زل ميزد به تو و تو هم نگاش مي کردي ها؟منظور از اين نگاه ها چي بود؟


romangram.com | @romangram_com