رمان آن نیمه دیگر

#آن_نیمه_دیگر_پارت_300


رضا...





لبخندي زد و با لحني پر انرژي گفت:

چطوري پسر؟

وارد اتاق شد... من کي از روي تخت بلند شده بودم و وايستاده بودم؟ رضا رو به روم وايستاد. با سر به بيرون اتاق اشاره کرد و گفت:

دلش مثل سير و سرکه مي جوشيد... فکر مي کرد اگه منو ببيني داغون مي شي...

نگاهي به صورتش کردم. دنبال آثاري از شکنجه مي گشتم... حس مي کردم بايد حسابي کبود و زخمي شده باشه... ولي... چرا اين قدر خوشحال بودم؟ قلبم چرا درد مي کرد؟

يه قدم به سمت عقب برداشتم. صدام به زور از حنجره م در مي اومد:

باورم نمي شه...

رضا دستاشو از هم باز کرد و گفت:

چرا؟ مگه با هم شروع نکرديم؟ فقط شما جا زديد من خودمو بينشون جا انداختم...

ديگه مطمئن شدم... عقب عقب رفتم و تکيه مو به ديوار دادم. مي ترسيدم زانوهام سست شه رو روي زمين بيفتم... قلبم ديوونه وار توي سينه م مي زد... سرمو پايين انداختم... رضا... نه... باورم نمي شد...

با صدايي که مي لرزيد گفتم:

اونا برادر منو کشتن...

سرمو بلند کردم... به چشم هاش نگاه کردم... چرا اين قدر خونسرد بود؟

خودم جواب خودمو دادم:

آره... حق داري... برادر تو رو که نکشتن...

شونه بالا انداخت. سرمو بين دستام گرفتم. روي تخت نشستم. رضا بعد از مکثي کنارم نشست و گفت:

مي دونم سخته که آدم يه عمر روي دوستش يه حساب ديگه باز کنه و بعد بفهمه ماجرا يه چيز ديگه بوده...

با عصبانيت سرمو بلند کردم و داد زدم:


romangram.com | @romangram_com