رمان آدم میشوم اگر تو حوای من باشی

#آدم_میشوم_اگر_تو_حوای_من_باشی_پارت_739

میپرستیدش!....
*
تپش قلب بابا اونم درست زیر گوشم بهم این امید رو میداد که زندگی هنوزم زیبایی خودش رو داره!با صدای زنگ گوشی بابا با بی میلی
از اغوشش جدا شدم و خیره شدم بهش.تو این مدتی که مامان نبود انگار بابا ده سال پیرتر شده بود!عقب نشینی کردم و از اتاق بابا خارج
شدم.حتی یادم رفت کاری که با بابا داشتم رو بهش بگم!سمیه خانوم در حال پاک کردن قهوه از روی فرش بود و زیرلب غر میزد.از
کنارش گذشتم و وارد اتاقم شدم،گوشیم در حال ترکیدن بود!با اخمایی درهم نگاهم به اسم سهیل افتاد که رو گوشی خودنمایی میکرد.با
حرص حرکت کردم سمت تختمو گوشی رو برداشتم،به محض اتصال صدای پر خشمش گوشمو پر کرد:
_چرا جواب نمیدی دختره بی فکر؟نمیگی نگرانت میشم؟
پوزخندی زدم و گفتم:
_حوصلتو ندارم سهیل کارتو بگو
با خنده ای پرحرص گفت:
_تو ِکی حوصله منو داشتی؟بهتر از من گیر اوردی؟جانان انقد رو اعصاب من راه نرو میدونی اگه سگ بشم بدجوری پاچتو میگیرم و
عکساتو میفرستم برای بابایی جونت!
با شنیدن تهدیدش حس کردم روح از بدنم جدا شد.برای یلحظه بابا رو درحالی که عکسای منو سهیلو باهم دیده تصور کردم!موضع
خودمو حفظ کردم و با خنده ای عصبی گفتم:
_با اینکارا بدتر خودتو از چشمای من میندازی! فکر کردی افتخاره که تهدیدم میکنی؟هر غلطی دلت میخواد بکن.
به سرعت بعد زدن حرفم گوشیمو قطع کردم و پرتش کردم زمین...نگاهم کشیده شد سمت قاب عکسم با مامان.با بغض و دستایی لرزون
قاب عکسو برداشتم و زمزمه مانند گفتم:
_حوایی تروخدا برگرد....
قاب عکسو بغل کردم و سعی کردم به تهدید سهیل فکرنکنم!اما مگه میشد!بابا خیلی غیرتی بود!اونم رو من..
اگه بفهمه!قاب عکس رو بیشتر به سینه ام فشردم نه سهیل همچین کاری نمیکنه!با تقه ای که به در خورد فوری قاب عکسو برگردوندم
سرجاشو برگشتم سمت در...نگاهم که به قیافهی جدی بابا افتاد ناخواسته هینی کشیدم متعجب گفت:
_چیزی شده؟

romangram.com | @romangram_com