#تا_آسمان_پارت_784
دستی نشست روی شانه اش و سایه ای روی سرش.
نگاه چشمهای غرق اشکش با ترس بالا رفت......
***
مهراد چتر را نگه داشته بود بالای سرشان.دو انگشت اشاره و میانی اش جفت شده بودروی گرانیت سیاه.... روی ״انا انزلناه״خیس دور تا دور سنگ قبر.داشت حمدو سوره میخواند و ״سین״زمزمه هایش رها میشد میان زیر و بم نفسهای سنگینش.
انگشتانش را از حسی که نمیدانست چیست به هم پیچید.هیچ قلبی برایش نمانده بود کمااینکه صدای ضربانی هم نداشت.
جا خورده بود. انتظار دیدنش را نداشت. حداقل نه اینجا و در این ساعت.به انگشتان کلفت و مردانه او نگاه کرد و ضرب آرامی که روی سنگ نواخت.
صدای آرام نفس کشیدنش و به دنبال آن صدای آرامتر خودش׃خالی شدی?
میدانست که مثل خودش نگاهش را داده به سنگ سیاه. میدانست. اما با این همه سرش را تکان داد.
_آروم گرفتی?
چشم از حکاکی های طلائی گرفت و داد به خطوط سخت شده و بی انعطاف نیم رخ او.
_دلتنگی درد بدیه.... لامصب هیچ درمونی هم نداره... نه قرصی نه نسخه ای.... جزدیدن همون یه نفر که دلت تنگشه..... که نمیدونی کجای این دنیای درندشت بایددنبالش بگردی.
کف دستش را کشید روی سطح سنگ... روی رد باران׃دلت تنگ میشه واسه کسیکه یه روز بودنشو لمس کردیو امروز سنگ نبودنشو.... جای اینکه دستاشو بگیری داری سنگ قبرشو لمس میکنی.... چیزی که اصلا شبیه اون آدم نیست..... هر چقدم میخوای خودتو راضی کنی که این زیر خوابیده نمیتونی.
romangram.com | @romangram_com