رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_769

مشتش را فشرد روی جناغ سینه اش و خم شد׃مههررراااددد?

زجه اش خفه بود و نفسهایش از این بالا آمدنهای بی هدف ,خسته.

صدای تق خشونت آمیزقفل و دستگیره ...

نشنیده بود.مهراد صدایش را نشنیده بود و داشت میان این همه نگاه دریده تنها و بیکس به حال خودرهایش میکرد.

متنفر بود از این ״به حال خود رها شدنها״....متنفر بود از این رفتنها.

قدمهایش بی اراده پشت سر او بلند شد و صدایش بلندتر׃مهراد?

مکثش را که دید انگار نفسش دوباره برگشت. مچ او را با هر دو دست روی دستگیره نگه داشت׃کجا...میری?

مهراد چشمهای بسته اش را با کلافگی باز کرد....چند ثانیه زل زد به صفحه ی بلوطی رنگ در....چنگ انداخت لای انبوه موهایش.

لبهایش را برای زدن حرفی پر کرده بود که دوباره بست.

چرخید ...نفسش راآنطور که نگه داشت... نگاهش را آنطورکه رها کرد׃خودت بهم بگوچیکار کنم?

سر بلند کرد ونگاهش میان خلا چشمهای او گم شد׃هیچ کاری...فقط....فقط هر جا میری منم ببر با خودت.

***


romangram.com | @romangram_com