#تا_آسمان_پارت_762
مهراددر را رها کرد.انتظار دیدنش را نداشت که آنطور غافلگیر شده بود ׃ماشینت دم درنبود... فک کردم هنوزنیومدی.... کتونی هاتو سرپله....
حرفش را نصفه رها کرد.یک قدم فاصله ی بینشان را با نگرانی پر کرد و شانه ی راستش را چسبید׃چیزی شده?
انگار تازه متوجه ی موقعیت شده بود. نگاهی به دورو بر انداخت׃تنهایی اینجا چراموندی?همه اون بیرونن که...
سرش را پائین انداخت. نمیفهمید چرا با این نگاه بیشتر بغضش میگرفت׃میخواستم برم خونه... اومدم...لباس...
دست مهراد بند چانه اش شد و سرش را بالاآورد.با اخم دقیق شد توی چشمهایش׃گریه کردی?
سرش را عقب کشید׃نه.
_پس چرا چشات قرمزه?
از سر عمد فینی کرد و برای برداشتن کیفش ,بالاتنه اش را خم کرد روی تخت׃سرماخوردم واسه .....
انگشتان مهراد مانع حرکتش شد وقتی که چسبید دور فکش و سرش را نگه داشت׃منم که خر باور کردم....
با نگرانی نیم نگاه به درز در انداخت׃سسسسس....میگم هیچی نشده.... چرا باورنمیکنی حرفمو?
فک مهراد سخت شد. چشمهای به سایه نشسته اش هیچ نرمشی نداشت׃میگی چی شده یاخودم برم بپرسم?
با عجز و چشمهایی پر از گریه ,هر دو دستش را محکم پائین انداخت׃تو چرا اینجوری میکنی مهراد?همش....
romangram.com | @romangram_com