رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_760

چشم بست.چشم بست و درد قلبش را میان بند بند انگشتانش مچاله کرد.

صدای منحوس پروین توی گوشش سوت میکشید....سرو سِر...تور... پسر کوچیک...پسربزرگ.

داشت له میشد.زیر بار حرف همین مردم داشت له میشد. زانوهایش می لرزید. باید قبل از متلاشی شدن خودش را جمع میکرد.

قدمهای بی اختیارش عقب رفت. آنقدر عقب که جز زمزمه هایی گنگ هیچ صدای دیگری میان نشیمن دلگیراین خانه , شنیده نشد.

چشمهایش از پشت پرده ی اشک چرخید سمت ایوان. حاج خانوم روی پله بود و داشت می آمد.......״بیچاره محبوبه..بیچاره محبوبه״

دستهایش از پشت زبری در چوبی را لمس کرد.چرخی زد و پشت در بسته پنهان شد.سرش را بلند کرد. خدا را میان روشنایی همین چراغ هم میشد پیدا کرد׃

خدایا....میبینی بنده هاتو.... من اگه نبخشم....تو میبخشی?

آستینهایش را دور خودش گرفت ودستهایش را جایی درست زیر سینه اش حلقه کردونشست روی تخت.

پروین خانوم زنی که روزگاری نه خیلی دور ״دخترم״صدایش میکرد.. زنی که سفره ی هفت سینش را هیچ سالی خالی از سمنو نگذاشته بود....پروین خانوم.

حالا چه چیزی عوض شده بود...چه اتفاقی افتاده بود که تهمت روی هم ریختن با پسربزرگ حاجی را میزد?از چی داشت میسوخت این زن... به کدام در میزد?

تکیه به آرنج ,هر دودستش را گذاشت روی پیشانی اش. باید میرفت. باید بلند میشد وگورش را گم میکرد. خودش را..خود بیچاره اش را خوب میشناخت. آدم ایستادن ....آدم جنگیدن نبود.

رفت سمت جارختی. با بهانه یا بی بهانه باید میرفت. مهم نبود حتی اگر حاج خانوم نگران این رفتن بی موقع اش میشد.


romangram.com | @romangram_com