رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_749

یلدا بود پشت سرش هم نسیم با چشمهایی که هنوز ورم گریه داشت.

_ خدا رو قسم میدم به این روز عزیز که شب شهادته هیچ مادری رو داغدار بچش نکنه....درد بچه بد دردیه.

״الهی آمین״از ته دلی گفت و خداحافظی کرد.

سرش را چند دقیقه همانطور پائین نگه داشت. با چشم های لبا لب از اشک ,به سایه ی خودش روی صفحه سیاه گوشی نگاه کرد . جای اینکه آرام بگیرد بیشتر خودش را باخته بود.

تشک مبل فرو رفت و دست نسیم حلقه بست دور شانه هایش׃چی شده آسمونی?

بغض درد آور گلویش را با ضرب و زور بزاقش بلعید و لبخند غمگینی به نگاه بق کرده ی نسیم زد׃هیچی.

مهربانترین دختر جمعشان بود. هر باربا دیدنش یاد هاله می افتاد و صورت گرد وتپلش.یلدا هم تکیه داده بود به کمد و ساکت نگاهش میکرد.

خنده اش گرفت.نگاهش را دوباره داد به نسیم׃تو چرا گریه میکردی صبح?

فشار دستهای نسیم دور شانه هایش بیشتر شد و خندید׃از ی لی بپرس.

صدای خنده های سکته ای یلدا,اشک را روی تیله ی چشمهایش نگه داشت. صندلی فلزی را کشید تا کنار دست نسیم و چهار زانو نشست رویش׃دو تاآدر نالین دادن دستش گفتن سریع بکش تو سرنگ.....

یلدا مقنعه ی نسیم را کشید تا روی صورتش׃چلمنه دیگه...نتونست آمپولو بشکنه.... سرهمین دکتر عباسی دعواش کرد.

به نسیم نگاه کرد. باورش نمیشد. بس که صورت رنگ گرفته اش مضحک شده بود که


romangram.com | @romangram_com