#تا_آسمان_پارت_747
چشمهای از ترس گشاد شده اش را داد به خانوم عیوضی و سر تکان داد׃بله حق باشماست.
_بیا عزیزم..اینم پرونده ی تخت شماره نه...
نگاهی به اسم مریض انداخت.خانوم طائفی .همان پیرزن هفتادو پنج ساله ی دیالیزی بود.این هم سونوی مجدد داشت.
ویلچری برداشت و سالن را پیچید.
***
هر کاری کرد نتوانست کتانیهایش را بدون آخ و اوخ بکند.
_چته مینالی?
پاهایش را کشید زیر بالا تنه اش و سر گذاشت روی پشتی׃از پادرد دارم میمیرم.... ازکله ی صبح یه بند سرپام...سرمام خوردم تازه.
_دیگه شاغل شدن همینه دیگه ....هر شغلی واسه خودش سختیایی داره..... .رفتنی خونه کمپرس آب سرد بزار روپات... شربت عسلم درست کن بخوربا آب لیمو تا زودخوب شی.
مادرش امروز چه مهربان شده بود. چشم بسته سر تکان دادوبزاق تلخش را پائین فرستاد ׃باشه.
_از حاج خانوم چه خبر... ?
_از اینجا میرم پیشش...
romangram.com | @romangram_com