رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_733

میخندید. میخندید و چشمهایش را باریک میکرد.

آسمان کارد را برداشت و حلقه های برش خورده را میان شکافهای ظریف سطح تربچه فرو کرد.دستش را گرفت سمتش׃بفرما.. اینم از تربچه گلی.

بودن این زن...توی این لحظه از عمرش..

توی این نقطه از زمین... میان آشپزخانه ی این خانه... این همه ملموس... اینطور از عاطفه ی ناب زنانه آکنده....

انگار که پرده ای به ضخامت تمام سالهای خاکستر گرفته ی عمرش,پیش چشمهایش راتار کرده و همین امشب دریده شده بود.

تربچه را همراه دست کوچک او مشت کرد و کشیدش جلوتر. لرزش صدای خودش رادرک نمیکرد׃چرا خونه ی مامان اینا نموندی?

این حال را دوست داشت.این طور که چشمهای او درست توی چشمهای خودش بود...اینطور که هم قد هم شده بودند....اینطور که نفسهای یکی میخورد توی صورت آن دیگری....این حالشان را دوست داشت.

چشمهای آسمان دور تا دور صورتش چرخید و درست وسط مردمکهایش ایست کرد׃کار...کار داشتم.

پیشی مغرور.

ابروهایش را جمع کرد تا نشان دهد کنجکاو شده׃کار... چه کاری?

دست آسمان سرد بود و اینطور ایستادنش متزلزل و سست. قسم میخورد اگر دستش رارها میکرد, سقوطش حتمی بود.

به من و من افتاده بود.فکر کرد که شاید بد نباشد کمی همراهی اش کند׃زود اومدی کیک بپزی?


romangram.com | @romangram_com