رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_725

_اصلا.. اصلا... اگه باور نداری فیلم همایش هست... نوار مصاحبم.... جلسه ی هیئت دبیران...

انگشتانش نفهمید چه وقت چفت انگشتان او شد׃میخوای برو لب تابو روشن کن وخودت ببین.

چانه ی او بالا رفته بود ونگاه دلخورش پرازحرف بود׃ رفتی اونجا.... نگفتی.... بعدش زنگ زدی.. یه روز....

سرش را بالا پائین کرد׃میدونم میدونم...کوتاهی کردم... حق داری..... ببین منو...قول میدم دیگه بی خبر جایی نرم... خوب?

سرآسمان تکان خورد׃خوب.

دوست داشت دستش را دو طرف گونه های او فشارداده و رنگ چشمهایش را دوباره مرور کند.

دستش را بالا برد و گذاشت روی حرارت گونه ی او׃باور میکنی حرفامو?

حرفی نزده بود. تائید نکرده بود.اما انکار هم نکرده بود. همین هم کفایت میکرد. همین هم جای شکر داشت.

اسمش را صدا کرد׃آسمان?

آسمان سرش را بلند کرد.خودش بود. خود حقیقی چشمهایش که به برق رضایتی خاموش روشنی گرفته بود.

_چه قولی دادم بهت?

مردمکهای او,پر سوال, ثابت شد توی چشمهایش.


romangram.com | @romangram_com