رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_721

انگار که با خودش حرف میزند غرغر آهسته ای کرد׃ببین سر هیچی چه بلایی سرخودت آوردی ?

_همش تقصیر تو شد دیگه.

نشاندش روی فرنگی و کشوی اول کانتر را کشید.خرت و پرتهای داخلش را که دید,درش را کوبید. داخل کشو, دنبال جعبه ی به آن بزرگی میگشت?

در محفظه ی بالایی را کشید . دستهایش برای برداشتن جعبه رفت بالا و نگاهش برگشت روی او.

با انگشت شصت و اشاره سوراخهای بینی اش را کیپ کرده و چشم بسته بود.

انگشتانش آن بالا برای لمس جعبه چرخید وچشمهایش روی صورت او.کمی پائینتر.....روی انحنای گردن سفیدش.آنجا که زنجیر ظریفی از میان سنگ فیروزه ی بدون قابی میگذشت.

نگاهش جسارت بیشتری گرفت و پائینتر آمد تا شانه های بیرون زده اش که زیر نورچراغ از سفیدی برق میزد.

باافتادن جعبه روی کاشیهای کف رختکن و اکو شدن صدایش,خودش و قبل از آن آسمان از جا پرید.

نگاه که کردچیز زیادی از جعبه ی پلاستیکی باقی نمانده بود.

نگاه دستپاچه اش را از نگاه گیج او گرفت و برای جمع کردن وسایل پخش شده نشست روی پا׃طوری نیست.... از دستم افتاد....

لعنت به این دله بازی .

انگشتان بی جانش ,پنبه را به سختی کند. رعشه گرفته بود?


romangram.com | @romangram_com