رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_710

مچش را چرخاند مقابل چشم. هفت و نیم بود. اگر قرار به آمدنش بود ,پس قاعدتا تاالان باید می آمد.

_امروزم نیومد.

با پوزخند چشم انداخت به گل ها.غنچه های شکفته ی صورتی انگار که دهن کجی میکردند. چقدر که سر انتخابش وسواس به خرج داده و اما و اگر کرده بود.

آسمان مدتها بود که قرار شبهای جمعه را کنسل میکرد.

درست ترکه فکر میکرد اززمان برگشتنش به بعد.هر بار هم به بهانه ای. هفته ی قبل به بهانه ی دیدن دکتر افکاری ویک هفته قبل ترش هم که آن دعوای کذایی را راه انداخته بودند?

کف دستش را کشید روی فک و چانه . از حالا به بعد هم مطمئنا شیفت و بیمارستان رابهانه میکرد.

دسته گل را توی دستش فشرد و بالا آورد.وسوسه شده بود همینجا پرتش کند ته سطل مکانیزه ی زباله.

کنج دهانش جمع شد .شرایط به نظر پیچیده و دشوار می آمد. این فاصله گرفتن ها ودوری کردن های او ,کم کم داشت مشکل ساز میشد. با وضعیت پیش آمده ,ظاهرا بایدیک فکر اساسی به حال و روز خودش و مهمتر از آن رابطه ی میانشان میکرد.

تصور کرد که ״فکر اساسی״مثلا ممکن است چه کاری باشد?

حامد گفته بود فیتیله پیچش کن.حتی فکر کردن به آن هم, مغزش را مختل میکرد.

لعنتی به خودش فرستادو دسته گل مادرش را برداشت. چراغهای روشن ماشینی از روبه رو,دستش را روی دستگیره نگه داشت.

حاجی بود که درست خلاف جهت ماشین خودش پارک کرد و پیاده شد.


romangram.com | @romangram_com