رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_687

نگاهش قرمزبود و پلکهایش متورم.

_ واسه من پماد میخری و از اون ورم نامه مینویسی?

داد کشید بلندتر ازقبل׃آره.... کدومشو باور کنم آخه.....کدومشو....?

آسمان چشمهای ترسیده و گشادش را از آوارروی زمین گرفت و بالا آورد.

دقیقتر شد روی رگهای رنگ گرفته ی چشمش.گریه کرده بود?

توی سکوت برقی روی مردمکهای او درخشید و گذشت. چرخید و از مقابلش دور شد.

نماند. رفت پی قدمهای او.نه تنها مغزش که تمام سیستم عصبی اش مختل شده بود. قبل از کوبیده شدن در, پا انداخت و مانع بسته شدنش شد.

فریاد کشید׃ول کن این درو.

صدای نفسهای بغض آلوده ی او را از پشت درمیشنید.

فشار دست و زانویش را همزمان بیشتر کرد.نمیخواست آسیبی ببیند׃گفتم ول کن درووبرو کنار....شنیدی?

_نمیخوام....نمیخوام....ببینمت...نمیخوام.

_غلط میکنی....


romangram.com | @romangram_com