رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_684

روی سنگینی پلکهای به هم آمده اش انگار که ماه ها خستگی به خواب رفته بود.

انگشت اشاره اش روی بلندی مژه های او رج زد. خم شد. نفسی پر کرد ولحاف را تا گردن او بالا کشید.

با لرزیدن گوشی فوری دست روی جیبش گذاشت و در رابی صدا بست.

نگاهش را با اخم داد به صفحه . حاجی کی قرار بود دست از سرش بردارد?

_بله?

_ساجدی میگفت تماساشو رد میکنی. راست میگه?

دندان به هم فشرد׃راست میگه.

سه روز بود ساجدی و بدتر از آن حاجی دوباره شروع کرده بودند. تمام عصر,تماسهای نیم ساعت به نیم ساعت ساجدی را رد کرده و دست آخر مجبور به خاموش کردن گوشی شده بود.

_و دلیلش?

پوزخند نشست روی لبهایش׃دلیلشو فک کنم قبلا گفتم.

_مشتاقم دوباره بشنوم.

نگاهش را داد به تصویر خودش روی آئینه ی پنجره های بسته. سعی داشت ولوم صدایش را کنترل کند׃هر کاری دوست داری بکن حاجی... شنیدی?هر کاری....


romangram.com | @romangram_com