#تا_آسمان_پارت_672
آسمان سرش را بلند نکرد . نگاهش نکرد.درعوض با انگشت کشید اطراف سوختگی ׃خیلی میسوزه?
لبهایش بی اراده تکان خورد׃دیگه نه....
چشمهای آسمان تنها تا گردنش بالا آمد نه بیشتر.
_چه خوبه زن آدم پرستار باشه....
حرکت انگشتان او متوقف شد.سرش مکثی کرد و بالاخره بالا آمد.
مژه های تر و طلایی های خیسش از این فاصله تماشایی بود. برق لبخندی گریخته ازروی مردمکهایش گذشت و روی لبهایش شکفت.
لبخند زده بود. برای اولین بار,بی هراس,بی تردید, صاف ,توی چشمهایش زل زده ولبخند زده بود.
مگر میشد دیدن لبخند کسی بشود آرزو.?مگر میشد ?
-بخند....
لبخندآسمان روی لبهایش جمع شد اما روی چشمهایش نه:چی؟
وقتی که میخندیددوفرورفتگی کوچک کنار هم،زیر پلک راستش جا میماند. درست روی برجسته ترین جای گونه اش.
انگشتش جای لبخندش را لمس کرد:دوتا چال کوچولو داری اینجا.....
romangram.com | @romangram_com