رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_669

چه کینه ای داشت این دختر... چرا یادش نرفته بود?چرا فراموش نکرده بود?همه ی دردش همین یک جمله بود?همه ی حرفش همین بود?

شش ماه پیش حرفی بود که زده بود.....عصبانی بود. شرایطش ایجاب کرده بود.

اصلا ...اصلا..گفته بود که گفته بود.منظوری از حرفش نداشت.

نگاهش کرد.

_آدم عصبانی که میشه...خیلی حرفا میزنه....منم اون موقع ..عصبانی بودم.... یه

حرفی زدم.... تو چرا...تو چرا بل گرفتی...?هان...تو چرا باورت شد?

آسمان داشت نگاهش میکرد.پلکهایش بی حرکت بود و مردمکهایش لغزان. روی مژه های سیاهش قطره ای نشسته بود و نمی افتاد.

وسوسه ی لمس خیسی چشمهای او افتاده بود به جانش و دست از سرش بر نمیداشت.

دستش همراه سیگار بالا رفت. قبل از به مقصد رسیدن انگشتانش, آسمان دستهایش راسپر صورت کرد و سرش را دزدید.

وا رفت.دستهایش افتاد....شانه هایش افتاد....سرش ..نگاهش... تمام وجودش انگار که افتاد میان تاریکی چاهی عمیق. چاهی که خودش با همین دستهای خودش کنده بود.

چه بلایی سر این زن آورده بود و خودش خبر نداشت.?

نفسش گره خورده بود و با هیچ دستی باز نمیشد.


romangram.com | @romangram_com