رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_642

قبل من سفارش داده شده بود.

چشمهایش آب افتاده بود. باید میگفت?باید جواب این سوال آیسان را میداد?

نگاهش با حسرت دوخته شد به تابلوی بزرگ مقابلش.تیغه ی طلایی نور پشت پنجره ،بالهای سیمرغ را رج زده و تصویر زال را در پس پرده ی ای درخشان مستور کرده بود.

״ان یکاد״ رالحظه ی ورودش دیده بود.هنوز هم همانجا بود. آویزان سر در ورودی.

کارزار رستم و سهراب هم به دیوار سالن اصلی نشسته بود. زال و سیمرغ هم که همینجا پیش چشمهایش بود.

همگی سفارش و سلیقه ی خودش بود و محمد.

هنر استاد چیره دست یزدی. یادش بود که چطور به بهانه ی خرید تابلو سه روزمیان بادگیر ها و زیر آسمان ستاره باران کویر خاطره ساخته بودند.

سر چنگال را زد به کاهو و با فشاری همانجا نگه داشت. لعنت به این زندگی که لحظه لحظه اش ,ثانیه به ثانیه اش عذاب مجسم بود.

صدای پرو بال مرغابیهای توی برکه میان نوای موسیقی بی کلام سنتی حا ل و روزرقت باری برایش رقم زده بود. تمام لحظه اش... تمام اکنونش دستخوش گذشته بود. تمام ذهنش آلوده ی ״هر آنچه نیست״بود.

نگاه سوزان و سرگردانش را بلند کرد. پیش چشمهایش لبخندهای رفته ی مردی جان گرفته بودکه زندگی و ایمانش را بارور کرده بود. مردی که رفته بود اما شب به شب در نا کجاآباد ذهنش رویای حضورش بالشش را تر میکرد و قلبش را گرم.

مردی که هزارو یک آینه بیکرانه گی نگاهش را به تصویر میکشیدند.

صدا.... صدای خنده های زنی بود درست آنسوی زمان... زنی که تمام باورهاوآرزوهایش را به نفسهای مردی باخت که با رفتنش جزکالبدی پوشالی ,یادگار دیگری برایش نداشت.


romangram.com | @romangram_com